På Nyarsafton gjorde jag min enda längre utflykt med Kossi L. Adje Adjevi, som jag redan har träffat under Världkongressen i Rotterdam, hade planerad utflykten och övernatningar i Kara, 300 km norr om Lomé. Resan dit var full av intressanta upplevelser, som du inte kan föreställa dig att det förekommer. Jag ville uppleva litegrand hur folks dagliga liv är.

Att resa långt i Togo och säkert också i hela Afrika med undantag i Sydafrika kanske, är inte det bekvämaste. Man sitter trångt, det är varmt och radion är på nästan hela tiden (dålig kvalitet eller referat på Franska). Resan till Kara tog ca 10 timar i den lilla bussen. Den stanade ofta för nya passagerare, för att handla på vägen om någon ville köpa något eller för “lunch” (grillspet), för kisspauser eller för att delta i en Moslimbönestund.

Resan tillbaka den andra janari i den stora bussen vr något bekvämare. då kunde jag strecka mitt högra ben i mittgången av bussen. Vi kom också tillbaka i Lomé före kl 18.00 sdå det fortfarande var ljus för att leta efter en restaurang. Vi tog taxi och kollaxde olika matställen. Vi valde en Moslimsk, som inte kunde serverade öl. Men den hämtade vi hos konkurrenten. Så är det med det. Ofta har de inga toiletter. På en väg läste jag på franska att urinera var förbjuden.

På Nyåret besökte vi vildparken Sarakawa som har herbiforen somm zebror, antloper mm. De flesta är importerade från Sydafrika.

La 31an de Dec Kossi L, Adje Adjevi kaj mi vojaĝis al Kara, urbo ca 300 km norde de Lomé. Ġi daǔris ĉ. 10 horojn kaj estis tre laciga pro la laǔta malbonkvalita muziko en la buseto kaj la fakto ke mi ne povis movi miajn krurojn pro manko de spaco (tial ili doloris). La buseto estis plenplena kun pasaĝero. Ili devis maltrinki de tempo al tempo. Tial la aǔto haltis ankaǔ por aĉeti manĝaĵojn. La ŝoforo havis la bezonon preĝi kiam li vidis tian ceremonion lauvoje. Feliĉe ke mi sidis ĉe fenestro por iom eviti la varmon.

Je la 2an de januaro ni veturis per granda buso, kiu ankaǔ estis plenŝtopita kun pasaĝeroj. Denove la laǔta monotona muziko kaj longegaj radioparoloj en la franca pri futbalo. La avantaĝo de tiu vojaĝo estis, ke mi sidis je la irpasejo de la buso kaj povis ekstensi kruron ka meti la dorssakon en la pasejo (en flugmaŝino oni havas pl da loko)

Alia avanaĝo de tiu veturo estis, ke la veturi estis pli rapide kaj ke ni alvenis en Lomé antaǔ la sesa horo vespere kiam ankoaǔ estsi lume por serĉi restoracion

.

Survoje al Kara

Jen kion Adje Adjevi, nia gvidanto, skribas pri la ekskurso

Privata parko de Sara-kawa kreiĝis en la jaro 2010 danke al la ĵus mortinta prezidento generalo Gnassigbe Eyadema, la parko de Sara-kawa havas grandecon de 1500 hektaroj. Ġi situas 27 kilometrojn de la dua ĉefa urbo togolanda Kara. La parkon trairas belaj forstaj kaj montetaj galerioj. En ĝi loĝas dekduo da malsamaj specoj interalie zebroj, antilopo-ĉevaloj, gnuoj, strutoj, simioj ktp. Estas ankaǔ­ rifuĝejo de birdoj kaj de rampuloj (varanoj, krokodiloj) kaj de aliaj specoj ankoraǔ­. La favoraj momentoj por vidi sufiĉe da bestoj iras de la frua mateno ĝis la 9-a kaj poste, de la 3-a ĝis la 6-a posttagmeze.

En Kara ni pasigis du trankvilajn noktojn en gastejo de la fratinoj la Providence. La postan tagon, la unua tago de la nova jaro, ni manĝis bongusta matenmanĝo en festa etoso.

Kiel ĉiam estis plezure por mi montri mian landon al homoj, kaj denove mi pasigis agrablajn momentojn kunestante kun esperantistoj kaj praktikante porole kaj vigle nian karan lingvon kun ili. Kaj espereble la tri tagoj estis belaj ankau por Wim kaj lia zorgfilo!

Adje Adjevi

En la gastejo ni renkontis la francinon Anne Affe sub la mangoarbo

Sube la restoracio kiu nur estas malfermita dum la jarfino kaj jarkomenco. Vidu la riĉan matenmanĝon. Por la vespero, mi povis mem komponi la menuon. Tiam la kelnerino helpis enpaki la saman matenmanĝon por la busveturado. Estis tre agrabla aventuro por mi tiuj ne ordinaraj spertoj


Antaǔ la revojaĝo en Kara